X
تبلیغات
مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی دستغیب
مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی دستغیب
پايگاه اطلاع رسانی



نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1393/01/28 توسط مجتبی کارگر



نوشته شده در تاريخ یکشنبه 1392/10/15 توسط مجتبی کارگر



نوشته شده در تاريخ یکشنبه 1392/10/15 توسط مجتبی کارگر



نوشته شده در تاريخ یکشنبه 1392/10/15 توسط مجتبی کارگر



نوشته شده در تاريخ یکشنبه 1392/10/15 توسط مجتبی کارگر


زيارت عاشوراء
السَّلامُ عَلَيْكَ يا ابا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ اللَّهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ اميرِ الْمُؤْمِنينَ وَابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسآءِ الْعالَمينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ، السَّلامُ عَلَيْكَ وَعَلَى الْأَرْواحِ الَّتى‏ حَلَّتْ بِفِنآئِكَ، عَلَيْكُمْ مِنّى‏ جَميعاً سَلامُ اللَّهِ ابَداً ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ، يا ابا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَجَلَّتْ‏ وَعَظُمَتِ الْمُصيبَةُ بِكَ عَلَيْنا وَعَلى‏ جَميعِ اهْلِ الْإِسْلامِ، وَجَلَّتْ وَعَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى‏ السَّمواتِ عَلى‏ جَميعِ اهْلِ السَّمواتِ، فَلَعَنَ اللَّهُ امَّةً اسَّسَتْ اساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اهْلَ الْبَيْتِ، وَلَعَنَ اللَّهُ امَّةً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ، وَازالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى‏ رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها، وَلَعَنَ اللَّهُ امَّةً قَتَلَتْكُمْ، وَلَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ، بَرِئْتُ الَى اللَّهِ وَالَيْكُمْ مِنْهُمْ، وَمِنْ اشْياعِهِمْ وَاتْباعِهِمْ وَاوْلِيآئِهِم، يا ابا عَبْدِ اللَّهِ انّى‏ سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ، وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ الى‏ يَوْمِ الْقِيامَةِ، وَلَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ وَآلَ مَرْوانَ، وَلَعَنَ اللَّهُ بَنى‏ امَيَّةَ قاطِبَةً، وَلَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ، وَلَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ، وَلَعَنَ اللَّهُ شِمْراً، وَلَعَنَ اللَّهُ امَّةً اسْرَجَتْ وَالْجَمَتْ وَتَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ، بِابى‏ انْتَ وَامّى‏ لَقَدْ عَظُمَ مُصابى‏ بِكَ، فَاسْأَلُ اللَّهَ الَّذى‏ اكْرَمَ مَقامَكَ وَاكْرَمَنى‏ بِكَ، انْ يَرْزُقَنى‏ طَلَبَ ثارِكَ مَعَ امامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، اللهُمَ‏ اجْعَلْنى‏ عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى‏ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ، يا ابا عَبْدِاللَّهِ انّى‏ اتَقَرَّبُ الَى اللَّهِ وَالى‏ رَسُولِهِ وَالى‏ أميرِ الْمُؤْمِنينَ وَ الى‏ فاطِمَةَ وَالَى الْحَسَنِ وَالَيْكَ بِمُوالاتِكَ، وَبِالْبَراءَةِ مِمَّنْ اسَسَّ اساسَ ذلِكَ، وَبَنى‏ عَلَيْهِ بُنْيانَهُ، وَجَرى‏ فى‏ ظُلْمِهِ وَجَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَعلى‏ اشْياعِكُمْ، بَرِئْتُ الَى اللَّهِ وَالَيْكُمْ مِنْهُمْ، وَاتَقَرَّبُ الَى اللَّهِ ثُمَّ الَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَمُوالاةِ وَلِيِّكُمْ، وَبِالْبَراءَةِ مِنْ اعْدآئِكُمْ، وَالنَّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ، وَبِالْبَر اءَةِ مِنْ اشْياعِهِمْ وَاتْباعِهِمْ، انّى‏ سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ، وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ، وَوَلِىٌّ لِمَنْ والاكُمْ، وَعَدُوٌّ لِمَنْ عاداكُمْ، فَاسْأَلُ اللَّهَ الَّذى‏ اكْرَمَنى‏ بِمَعْرِفَتِكُمْ، وَمَعْرِفَةِ اوْلِيائِكُمْ، وَرَزَقَنِى‏ الْبَراءَةَ، مِنْ اعْدآئِكُمْ، انْ يَجْعَلَنى‏ مَعَكُمْ فِى‏ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ، وَانْ يُثَبِّتَ لى‏ عِنْدَكُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِى‏ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ، وَاسْأَلُهُ انْ يُبَلِّغَنِى‏ الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ، وَانْ يَرْزُقَنى‏ طَلَبَ ثارى‏ مَعَ امامٍ هُدىً [مَهْدِىّ‏] ظاهِرٍ ناطِقٍ [بِالْحَقِ‏] مِنْكُمْ، وَاسْأَلُ اللَّهَ بِحَقِّكُمْ، وَبِالشَّاْنِ الَّذى‏ لَكُمْ عِنْدَهُ، انْ يُعْطِيَنى‏ بِمُصابى‏ بِكُمْ افْضَلَ ما يُعْطى‏ مُصاباً بِمُصيبَتِهِ، مُصيبَةً ما اعْظَمَها وَاعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى‏ الْإِسْلامِ وَفى‏ جَميعِ السَّمواتِ وَالْأَرْضِ، اللهُمَّ اجْعَلْنى‏ فى‏ مَقامى‏ هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَرَحْمَةٌ وَمَغْفِرَةٌ، اللهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ، وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَمَماتى‏ مَماتَ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، اللهُمَّ انَّ هذا  يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُو امَيَّةَ وَابْنُ آكِلَةِ الْأَكبادِ، اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ عَلى‏ لِسانِكَ وَلِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، فى‏ كُلِّ مَوْطِنٍ وَمَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ، اللهُمَّ الْعَنْ ابا سُفْيانَ وَمُعوِيَةَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ اللَّعْنَةُ ابَدَ الْآبِدينَ، وَهذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِيادٍ وَآلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ صَلَواتُ‏اللَّهِ عَلَيْهِ، اللهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَالْعَذابَ [الْأَليمَ‏]، اللهُمَّ انّى‏ اتَقَرَّبُ الَيْكَ فى‏ هذَا الْيَوْمِ، وَفى‏ مَوْقِفى‏ هذا، وَايَّامِ حَياتى‏ بِالْبَراءَةِ مِنْهُمْ، وَاللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ، وَبِالْمُوالاةِ لِنَبِيِّكَ وَآلِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمُ السَّلامُ.
مى‏گوئى صد مرتبه:
اللهُمَّ الْعَنْ اوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى‏ ذلِكَ، اللهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى‏ جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ، وَشايَعَتْ وَبايَعَتْ وَتابَعَتْ عَلى‏ قَتْلِهِ، اللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً.
آنگاه مى‏گوئى صد مرتبه:
السَّلامُ عَلَيْكَ يا ابا عَبْدِ اللَّهِ، وَعَلَى الْأَرْواحِ الَّتى‏ حَلَّتْ بِفِنائِكَ، عَلَيْكَ مِنّى‏ سَلامُ اللَّهِ [ابَداً] ما بَقيتُ وَبَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ، وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى‏ لِزِيارَتِكُمْ، السَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ، وَعَلى‏ عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، وَعَلى‏ اوْلادِ الْحُسَيْنِ، وَعَلى‏ اصْحابِ الْحُسَيْنِ.
پس مى‏گوئى:
اللهُمَّ خُصَّ انْتَ اوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى‏، وَابْدَأْ بِهِ اوَّلًا، ثُمَّ الثَّانِىَ وَالثَّالِثَ وَالرَّابِعَ، اللَّهُمَّ الْعَنْ يَزيدَ خامِساً، وَالْعَنْ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ زِيادٍ، وَابْنَ مَرْجانَةَ، وَعُمَرَ بْنَ سَعْدٍ، وَشِمْراً، وَآلَ ابى‏ سُفْيانَ، وَآلَ زِيادٍ، وَآلَ مَرْوانَ الى‏ يَوْمِ الْقِيامَةِ.
بعد به سجده مى‏روى ومى‏گوئى:
اللهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرينَ لَكَ عَلى‏ مُصابِهِمْ، الْحَمْدُ للَّهِ عَلى‏ عَظيمِ رَزِيَّتى‏، اللهُمَّ ارْزُقْنى‏ شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ، وَثَبِّتْ لى‏ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَاصْحابِ الْحُسَيْنِ، الَّذينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ.


نوشته شده در تاريخ سه شنبه 1392/08/21 توسط مجتبی کارگر

پيشينه‏ى تاريخى و موقعيت جغرافيايى فدك

  در زمان حضرت موسى عليه‏السلام مردى عابد و زاهد و متقى و دانشمند از خصصين آنحضرت بود و به او زاهد «ذرخا» مى‏گفتند. او صفات و فضائل حضرت محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله را از او مى‏شنيد، و در دعا و اورادش آنحضرت را ياد مى‏كرد.
چون موسى عليه‏السلام از دنيا رفت آن مرد زاهد عبادت و رياضت خود را بيشتر كرد. او دائم به صحرا و بيابان مى‏رفت و خدا را عبادت مى‏كرد، تا به يك وادى بين مدينه و مصر رسيد كه آنجا را «مدائن الحكماء» مى‏گفتند و شتران حكماى مدينه در آنجا چرا مى‏كردند، و آن وادى نزديك مدينه بود و آب و درختى نداشت.
چون ذرخا به آنجا رسيد خوشش آمد و در همانجا به عبادت مشغول شد و معبدى بنا نمود و چاه آبى كند و پيوسته به مقالات موسى عليه‏السلام و تلاوت تورات و مدح و صفات محمد صلى اللَّه عليه و آله و مهر و محبت على عليه‏السلام كه در تورات مى‏خواند مشغول بود و علم هشت افلاك و رمل دانيال نبى را نيكو مى‏دانست. گاهى در اسطرلاب نظر مى‏داد و حكم مى‏كرد. در آن مكان از اعجاز محمد و على صلوات‏اللَّه‏عليهما و حرمت ذرخاء عابد چشمه‏ى پر آبى پديدار شد، و او آن را حفر كرد تا آب آن زياد شد. در آنجا زرع و آبادانى بنا نهاد، و عمارت ساخت و آبادى هر روز زيادتر مى‏شد تا آنكه از طرف زاهدان و عابدان و قبايل و عشاير روى به وى نهادند و در آنجا باغها و بستانها ساختند، و خانه‏ها و عمارتها بنياد كردند، و در اندك زمانى هشت قريه‏ى آباد شد و مردم از هر سو مى‏آمدند و همچنان اضافه مى‏شدند.
عمر زاهد به پايان رسيد در حالى كه فرزند و فرزند زادگان وى بسيار شده بودند. هنگام مرگ دستور داد تا صندوقچه‏اى از فولاد و قفل بى‏كليد و لوحى از طلا ساختند و با دست خويش وصيت نامه‏اى در آن لوح نوشت و آن را در آن صندوق نهاد و قفل بر او زد.

در زمان حضرت موسى عليه‏السلام مردى عابد و زاهد و متقى و دانشمند از خصصين آنحضرت بود و به او زاهد «ذرخا» مى‏گفتند. او صفات و فضائل حضرت محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله را از او مى‏شنيد، و در دعا و اورادش آنحضرت را ياد مى‏كرد.
چون موسى عليه‏السلام از دنيا رفت آن مرد زاهد عبادت و رياضت خود را بيشتر كرد. او دائم به صحرا و بيابان مى‏رفت و خدا را عبادت مى‏كرد، تا به يك وادى بين مدينه و مصر رسيد كه آنجا را «مدائن الحكماء» مى‏گفتند و شتران حكماى مدينه در آنجا چرا مى‏كردند، و آن وادى نزديك مدينه بود و آب و درختى نداشت.
چون ذرخا به آنجا رسيد خوشش آمد و در همانجا به عبادت مشغول شد و معبدى بنا نمود و چاه آبى كند و پيوسته به مقالات موسى عليه‏السلام و تلاوت تورات و مدح و صفات محمد صلى اللَّه عليه و آله و مهر و محبت على عليه‏السلام كه در تورات مى‏خواند مشغول بود و علم هشت افلاك و رمل دانيال نبى را نيكو مى‏دانست. گاهى در اسطرلاب نظر مى‏داد و حكم مى‏كرد. در آن مكان از اعجاز محمد و على صلوات‏اللَّه‏عليهما و حرمت ذرخاء عابد چشمه‏ى پر آبى پديدار شد، و او آن را حفر كرد تا آب آن زياد شد. در آنجا زرع و آبادانى بنا نهاد، و عمارت ساخت و آبادى هر روز زيادتر مى‏شد تا آنكه از طرف زاهدان و عابدان و قبايل و عشاير روى به وى نهادند و در آنجا باغها و بستانها ساختند، و خانه‏ها و عمارتها بنياد كردند، و در اندك زمانى هشت قريه‏ى آباد شد و مردم از هر سو مى‏آمدند و همچنان اضافه مى‏شدند.
عمر زاهد به پايان رسيد در حالى كه فرزند و فرزند زادگان وى بسيار شده بودند. هنگام مرگ دستور داد تا صندوقچه‏اى از فولاد و قفل بى‏كليد و لوحى از طلا ساختند و با دست خويش وصيت نامه‏اى در آن لوح نوشت و آن را در آن صندوق نهاد و قفل بر او زد.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1390/02/01 توسط مجتبی کارگر

ادعيه‏ آن حضرت در ثناى الهى و درخواست حوائج از او

  ادعيه‏ آن حضرت در ثناء الهى و درخواست حوائج از او در تسبيح و تنزيه خداوند در تسبيح و تنزيه خداوند در روز سوم ماه
در مورد بدست آوردن اخلاق نيكو و كارهاى پسنديده
در حاجتهاى جامعى براى دنيا و آخرت

دعاوها عليهاالسلام فى تسبيح الله سبحانه
سُبْحانَ ذِى الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنيفِ، سُبْحانَ ذِى‏الْجَلالِ الباذِخِ الْعَظيمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْمُلْكِ الْفاخِرِ الْقَديمِ، سُبْحانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَةَ وَالْجَمالَ، سُبْحانَ مَنْ تَرَدَّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى اَثَرَ النَّمْلِ فِي الصَّفاءِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَواءِ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ هكَذا وَ لاهكَذا غَيْرُهُ. و في رواية:
سُبْحانَ ذِى‏الْجَلالِ الباذِخِ الْعَظيمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنيفِ، سُبْحانَ ذِى‏الْمُلْكِ الْفاخِرِ الْقَديمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْبَهْجَةِ وَالْجَمالِ، سُبْحانَ مَنْ تَرَدّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى اَثَرَالنَّمْلِ فِي الصَّفا وَ وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَواءِ.


دعاى آن حضرت در تسبيح و تنزيه خداوند
پاك و منزّه است خداوند صاحب عزّت و سربلندى و سرافرازى، پاك و منزّه است خداوند صاحب جلالت و بزرگي، پاك و منزّه است خداوند صاحب فرمانروايى با افتخار و ازلى، پاك و منزّه است آنكه لباس خرّمى و زيبايى بر خود پوشانيده است، پاك و منزّه است آنكه خود را با نور و وقار مستور ساخته است، پاك و منزّه است آنكه جاى پاى مورچه را روى سنگ سخت مى‏بيند، پاك و منزّه است آنكه گذر پرنده را در هوا مى‏نگرد، پاك و منزّه است آنكه اين چنين است و كسى همانند او نيست.
و در روايتى ديگر چنين نقل شده است:
پاك و منزّه است خداوند صاحب جلالت و بزرگى، پاك و منزّه است خداوند صاحب عزّت و سربلندى و سرافرازى، پاك و منزّه است صاحب فرمانروايى با افتخار و ازلى، پاك و منزّه است خداوند صاحب خرمى و زيبايى، پاك و منزّه است آنكه با نور و وقار خود را پوشانيده است، پاك و منزّه است آنكه جاى پاى مورچه را روى سنگ سخت، و گذر پرنده را در هوا مى‏بيند.

دعاؤها عليهاالسلام في تسبيح اللّه سبحانه في اليوم الثالث من الشهر
سُبْحانَ مَنِ اسْتَنارَ بِالْحَوْلِ وَ الْقُوَّةِ،
سُبْحانَ مَنِ احْتَجَبَ فِي سَبْعِ سَماواتٍ، فَلاعَيْنَ تَراهُ، سُبْحانَ مَنْ اَذَلَّ الْخَلائِقَ بِالْمَوْتِ، وَاَعَزَّ نَفْسَهُ بِالْحَياةِ، سُبْحانَ مَنْ يَبْقى وَ يَفْنى كُلُّ شَيْ‏ءٍ سِواهُ.
سُبْحانَ مَنِ اسْتَخْلَصَ الْحَمْدَ لِنَفْسِهِ وَارْتَضاهُ، سُبْحانَ الْحَيِّ الْعَليمِ، سُبْحانَ الْحَليمِ الْكَريمِ، سُبْحانَ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ، سُبْحانَ الْعَلِيِّ الْعَظيمِ، سُبْحانَ اللَّهِ وَ بِحَمْدِهِ.
دعاؤها عليهاالسلام في طلب مكارم الاخلاق و مرضيّ الافعال
اَللَّهُمَّ بِعِلْمِكَ الْغَيْبِ وَقُدْرَتِكَ عَلَي الْخَلْقِ، اَحْيِني ما عَلِمْتَ الْحَياةَ خَيْراً لي، وَ تَوَفَّني اِذا كانَتِ الْوَفاةُ خَيْراً لي.
اَللَّهُمَّ اِنّي اَسْأَلُكَ كَلِمَةَ الْإِخْلاصِ، وَ خَشْيَتَكَ فِي الرِّضا وَالْغَضَبِ، وَالْقَصْدَ فِي الْغِني وَالْفَقْرِ.


دعاى آن حضرت در تسبيح و تنزيه خداوند در روز سوم ماه
پاك و منزّه است كسى كه با نيرو و قدرت جهان را منوّر ساخت، پاك و منزّه است كسى كه در آسمانهاى هفتگانه مستور شده، و از اينرو چشمى او را نمى‏بيند، پاك و منزّه است كسى كه بندگان را با مرگ ذليل ساخت، و با زندگى جاويدان خود را عزيز و گرامى نمود، پاك و منزّه است كسى كه جاودان بوده و هر چيز جز او فانى مى‏گردد.
پاك و منزّه است كسى كه حمد و ستايش را ويژه خود قرار داده، و از آن خشنود شده است، پاك و منزّه است خداوند زنده دانا، پاك و منزّه است خداوند بردبار و بزرگوار، پاك و منزّه است خداوند قدرتمند و مقدس، پاك و منزّه است خداوند برتر و والا، پاك و منزّه است خداوند، و حمد و ستايش مخصوص اوست.
دعاى آن حضرت در مورد بدست آوردن اخلاق نيكو و كارهاى پسنديده
پروردگارا! بحقّ آنكه غيبها را مى‏دانى، و بر تمامى موجودات قادر و توانائى، مرا زنده بدار تا آن هنگام كه مى‏دانى زندگى برايم نيكوست، و بميران تا آن زمان كه خير و نيكى‏ام را در مرگم مى‏دانى.
خداوندا! اخلاص و ترس از خودت را در هنگام خشنودى و غضب، و ميانه‏روى در زمان بى‏نيازى و فقر را از تو خواستارم.

وَ اَسْأَلُكَ نَعيماً لايَنْفَدُ، وَاَسْأَلُكَ قُرَّةَ عَيْنٍ لا تَنْقَطِعُ، وَاَسْأَلُكَ الرِّضا بِالْقَضاءِ، وَ اَسْأَلُكَ بَرْدَ الْعَيْشِ بَعْدَ الْمَوْتِ، وَاَسْأَلُكَ النَّظَرَ اِلي وَجْهِكَ، وَ الشَّوْقَ اِلي لِقائِكَ مِنْ غَيْرِ ضَرَّاءٍ مُضِرَّةٍ وَ لا فِتْنَةٍ مُظْلِمَةٍ.
اَللَّهُمَّ زَيِّنَّا بِزينَةِ الاْيمانِ، وَاجْعَلْنا هُداةً مَهْديّينَ، يا رَبَّ الْعالَمينَ.
دعاؤها عليهاالسلام في جوامع مطالب الدنيا والآخرة
اَللَّهُمَّ قَنِّعْني بِما رَزَقْتَني، وَ اسْتُرْني وَ عافِني اَبَداً ما اَبْقَيْتَني، وَ اغْفِرْلي وَ ارْحَمْني اِذا تَوَفَّيْتَني، اَللَّهُمَّ لا تُعْيِني في طَلَبِ ما لَمْ تُقَدِّرْ لي، وَماقَدَّرْتَهُ فَاجْعَلْهُ مُيَسَّراً سَهْلاً.
اَللَّهُمَّ كافِ عَنّي والِدَىَّ، وَ كُلَّ مَنْ لَهُ نِعْمَةٌ عَلَيَّ خَيْرَ مُكافاةٍ، اَللَّهُمَّ فَرِّغْني لِما خَلَقْتَني لَهُ، وَ لا تَشْغَلْني بِما تَكَفَّلْتَ لي بِهِ، وَلا تُعَذِّبْني وَاَنَا اَسْتَغْفِرُكَ، وَلا تَحْرِمْني وَ اَنَا اَسْأَلُكَ.
اَللَّهُمَّ ذَلِّلْ نَفْسي، وَ عَظِّمْ شَأْنَكَ في نَفْسي، وَ اَلْهِمْني طاعَتَكَ، وَ الْعَمَلَ بِما يُرْضيكَ، وَ التَّجَنُّبَ لِما يُسْخِطُكَ، يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ.


و از تو نعمتى را مى‏خواهم كه پايانى ندارد، و نيز از تو جويا هستم آنچه مرا خشنود مى‏سازد و پايان نمى‏پذيرد، بارالها! خشنودى به قضاء و حكم تو را مى‏خواهم، و زندگى نيكو بعد از مرگ را از تو در خواست مى‏كنم، و نيز ديدار رويت و شوق به ملاقات تو، بدون آنكه پريشان حالى و رنجى در آن باشد يا در آشوبى فراگير قرار گيرم، را خواستارم.
پروردگارا! ما را به زينت ايمان مزيّن فرما، و ما را هدايتگرانى قرار ده كه مشمول هدايت تو قرار گرفته باشيم، اى پروردگار جهانيان.

دعاى آن حضرت در حاجتهاى جامعى براى دنيا و آخرت
پروردگارا! تا آنگاه كه مرا زنده مى‏دارى، به آنچه داده‏اى قانعم گردان، و عيوبم را بپوشان، و مرا سلامت دار، و آن زمان كه مرا ميميرانى مرا بيامرز، و مشمول رحمتت قرار ده، بارالها! مرا بر آنچه برايم مقدّر ساخته‏اى به رنج نينداز، و آنچه برايم مقدّر نموده‏اى را سهل و آسان گردان.
پروردگارا! پدر و مادر و هر كه بر من حقى دارد را به بهترين وجه پاداش ده، خداوندا! مرا تنها در آنچه بجهت آن مرا خلق كرده‏اى مشغول نما، و در آنچه خود متكفّل آن برايم شده‏اى مشغول نساز.
پروردگارا! نفسم را ذليل، و مقامت را در نفسم افزون فرما، و طاعتت و عمل به آنچه مورد رضايت توست، و دورى از آنچه مورد غضب تو مى‏باشد، را بمن الهام كن، اى بهترين رحم‏كنندگان.

ادعيه‏ آن حضرت در ثناء الهى و درخواست حوائج از او در تسبيح و تنزيه خداوند در تسبيح و تنزيه خداوند در روز سوم ماه
در مورد بدست آوردن اخلاق نيكو و كارهاى پسنديده
در حاجتهاى جامعى براى دنيا و آخرت

دعاوها عليهاالسلام فى تسبيح الله سبحانه
سُبْحانَ ذِى الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنيفِ، سُبْحانَ ذِى‏الْجَلالِ الباذِخِ الْعَظيمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْمُلْكِ الْفاخِرِ الْقَديمِ، سُبْحانَ مَنْ لَبِسَ الْبَهْجَةَ وَالْجَمالَ، سُبْحانَ مَنْ تَرَدَّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى اَثَرَ النَّمْلِ فِي الصَّفاءِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَواءِ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ هكَذا وَ لاهكَذا غَيْرُهُ. و في رواية:
سُبْحانَ ذِى‏الْجَلالِ الباذِخِ الْعَظيمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْعِزِّ الشَّامِخِ الْمُنيفِ، سُبْحانَ ذِى‏الْمُلْكِ الْفاخِرِ الْقَديمِ، سُبْحانَ ذِى‏الْبَهْجَةِ وَالْجَمالِ، سُبْحانَ مَنْ تَرَدّى بِالنُّورِ وَالْوَقارِ، سُبْحانَ مَنْ يَرى اَثَرَالنَّمْلِ فِي الصَّفا وَ وَقْعَ الطَّيْرِ فِي الْهَواءِ.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1390/02/01 توسط مجتبی کارگر

مدتى اين مسجد را محاصره كرديد و آن اوضاع را درآورديد، چه نتيجه‏اى گرفتيد؟ چه استفاده‏اى از اين كارها برديد؟ آيا واقعاً اين كار بندگى خدا بود؟ عده‏اى در اينجا نماز مى‏خواندند و عزادارى مى‏كردند، گيرم كه كسى هم - به نظر شما - حرفهاى بدى زده، در حالى كه او هم هدفى جز خير و صلاح نداشته، نه مى‏خواست شهرت پيدا كند و نه در راديوهاى خارج مطرح شود، به او چه مربوط كه عده‏اى از سخنانش گل گرفتند؟

 

«إنَّ إبْراهيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنيفاً وَ لَمْ يَكُنْ مِنَ الْمُشْرِكينَ».(120)

«شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ».(121)

«وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ إنَّهُ فِي اْلآخِرَةِ لَمِنَ الصّالِحينَ».(122)

«ثُمَّ أَوْحَيْنا إلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إبْراهيمَ حَنيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ».(123)


«ابراهيم امتى بود فرمانبردار خدا و به دور از هرگونه انحراف و هرگز به خداى يكتا شرك نورزيد».

«شاكر نعمتهاى خداوند بود، خدا او را برگزيد و به راه راست هدايتش كرد».

«و او را در دنيا نيكويى عطا كرديم و در آخرت در زمره صالحان و نيكان خواهد بود».

«سپس به تو وحى كرديم كه از آيين حنيف ابراهيم پيروى كن كه پاك و يكتاپرست بود و هرگز به خداى يكتا شرك نياورد».

اين آيات صفات مشخصه كسى است كه پرچمدار توحيد بود و خداوند به پيامبر اسلام دستور مى‏دهد كه از سنت و اصلى كه او تا آخر عمر پايبندش بود، پيروى كند. امام صادق‏عليه السلام مى‏فرمايند: ما و شيعيان ما هستيم كه ملت ابراهيم هستيم. اين صفات و خصوصيات لازمه همه كسانى است كه مى‏خواهند جامعه را به سوى وحدانيت خداى تعالى سوق دهند؛ كسانى كه دنباله‏رو انبياء هستند و دوست مى‏دارند فطرت اوليه انسانها را كه بر توحيد پروردگار قرار گرفته، بارور سازند و به اذن اللَّه مردم را به كمال نهايى هدايت كنند كه هدف خلقت انسان نيز جز اين نيست.

انسان زاده شده تا صفات خداى تعالى را كه به صورت بالقوه در او وجود دارد، به فعليت برساند و در اجتماع خود زندگى خداگونه‏اى داشته باشد و نشانه‏اى از خداگونگى خود بر جاى بگذارد و سپس حيات روحانى خويش را تا ابدالآباد، در جاى ديگر ادامه دهد. كسانى كه مى‏توانند انسانها را به چنين مرتبه‏اى سوق دهند «امت» نام دارند و حضرت ابراهيم‏عليه السلام يك امت بود. امت يعنى معلم انسان، يعنى راهبر به سوى پروردگار، يعنى كسى كه همه ابعاد وجودى افراد را داراست و مى‏تواند همه انسانها را در هر كجاى عالم و داراى هر سليقه و فرهنگ كه باشند، با ابعاد وجودى خود آشنا كند و به توحيد پروردگار برساند.

ويژگى‏هاى يك امت

قانِتاً لِلَّهِ؛ اولين خصوصيت يك معلم، رهبر، جلودار و امت، مطيع پروردگار بودن است؛ يعنى با ميل و رغبت و شوق و عشق، عَلَم بندگى پروردگار را در دست گرفته و نداى «أنا عَبدُكَ الضعيفُ الذليلُ الحَقيرُ المِسكينُ المُستَكين» سر داده.

با بندگان خدا نير فروتن و مهربان و بخشنده و دلسوز است و آنها را دوست مى‏دارد چرا كه خداوند بندگان خود را دوست مى‏دارد و نسبت به آنها مشفق و غفور و رئوف است.

خداى تعالى دژخيم بندگان خود نيست و دوست نمى‏دارد در عذاب مخلّد باشند، او مهربان و طالب هدايت آنهاست لكن آنها خود در اثر شهوت مال و جاه و شهرت، طوق بندگى او را پاره مى‏كنند و به زحمت مى‏افتند. اصولاً عذاب بر انسان عارضى است، نه اصلى.

كسى كه قرار است عنوان‏دار امت باشد به خوبى مى‏فهمد كه در هر حدى از كمال باشد باز هم خداوند غنى بالذات و بى نياز از او است. اگر ذره‏اى خود را ببيند، لحظاتى مى‏افتد، تا كى برخيزد و باز راه بيفتد! به همين جهت ذكر هميشگى پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله اين بود: «اللّهمّ لا تَكِلنى الى نَفسى طَرفَةَ عَينٍ: خدايا يك لحظه مرا به خودم وامگذار». (نهج الفصاحه، ص259)

اينگونه است بندگى خدا و رهيدن از دام بندگى نفس و هوا و شهوات. چنين كسانى صلاحيت امت بودن دارند و مى‏توانند مردم را با خدا آشنا سازند و همگان را بر محور توحيد جمع كنند.

حَنيفاً؛ بنده خدا - مخصوصاً آنكه جلودار و رهبر است - متمايل به چپ و راست نيست؛ يك راه را در پيش گرفته و آن هم راه مستقيم و به سوى بندگى خداست؛ «اليَمينُ و الشِمالُ مُضِلّة و الطريقُ الوُسطى هى الجادة: چپ و راست، گمراهى و راه ميانه، جاده مستقيم الهى است». (نهج البلاغه خطبه16)

نه دنيا را رها كرده و در گوشه انزوا به رهبانيت نشسته، نه حريصانه همه چيز را فداى دنيا ساخته بلكه از دنيا براى آخرت توشه مى‏گيرد و اين را راهى به سوى آن قرار مى‏دهد؛ «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ: بدينسان شما را امتى ميانه‏رو قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد».(بقره/143)

چنين كسى مى‏تواند خصوصيات زعامت اجتماع و خصوصيات بندگى خدا را همزمان حفظ كند؛ هم قادر است خود را در هر دو جهت دنيا و آخرت نگه دارد و هم مردم را.

وَ لَمْ يَكُنْ مِنَ الْمُشْرِكينَ؛ هيچ يك از ما چيزى از خود نداريم البته همه مختاريم و خود سعادت و شقاوت خويش را رقم مى‏زنيم اما تا عنايت و لطف و دستگيرى او نباشد، كسى به منزل هدايت بار نخواهد يافت لذا »من« گفتن در اين درگاه جايى ندارد؛ من عابدم، من عالمم، من مرجعم، من زعيمم و... اين اعتباريات، همه كالاى دكان دنيا و دورانداختنى است.

در طريقت تكيه بر تقوا و دانش كافريست / راهرو گر صد هنر دارد توكل بايدش

اين «من» بايد كنار رود تا خدا ظاهر شود. مهمترين بتى كه انسان را به شرك مى‏كشاند، بت نفس است و تفاوتى ميان صدر و ذيل و عالم و جاهل و حاكم و رعيت نيست. چه بسا صاحب منصبى، عده‏اى را به دنبال خود بكشاند و به جاى «من»، «ما» بگويد! اين «ما» نيز اگر در مقابل خدا باشد همان بت است. همه توجهات بايد به سوى خداى تعالى باشد و همگان تنها او را مدبر و همه كاره خود ببينند. از همين رو امام خمينى‏رحمه الله همواره در همه پيشامدها مردم را متوجه خدا مى‏كرد و پيروزى‏ها را به او نسبت مى‏داد. منيّتها بايد كنار روند. اين ديدگاه كه «اگر با من خوبى، پس خوبى» بايد زدوده شود و به جاى آن هر كس با خدا خوب باشد، همه قربانش روند. در اين صورت است كه انسان از شرك خارج شده، موحد مى‏گردد و مهار نفس خويش را در دست مى‏گيرد. چنين كسى مى‏فهمد كه اگر كمى پاى خود را پس و پيش بگذارد تنبيه مى‏شود و هر چه بزرگتر باشد، تنبيهش شديدتر مى‏شود تا آنكه مثل پيامبر و امام است بايد تاوان سنگين‏ترى براى لغزشهايش بپردازد. مگر نبود يعقوب نبى كه بخاطر ترك اولايى، مبتلا به فراغ يوسف شد و چهل سال گريه كرد؟ يا يوسف كه به جهت استغاثه به غير خدا، هفت سال در زندان گرفتار شد يا يونس در شكم ماهى!

شاكِراً لِأَنْعُمِهِ؛ آنكه خود و همه چيز خود را از خدا مى‏بيند، ديگر به غير خدا تكيه نمى‏كند و از ثنا و سپاس پروردگار خود غفلت نمى‏ورزد. علامت تكيه بر خدا داشتن اين است كه اگر صبح كند و مردم همه دوستش بدارند و مدحش كنند و شب كند و همه دشمنش بدارند و ناسزايش گويند، در نظرش يكسان است. نه در هنگام اقبال مردم، باد مى‏كند و در در وقت اعراض آنها قهر. در اين صورت است كه به تعبير امام باقرعليه السلام دوست و ولى ائمه اطهارعليهم السلام مى‏شود پا جاى پاى آنها مى‏گذارد و مَثَل و نمونه آنها مى‏گردد.

شرط شاكربودن اين است كه انسان از خود چيزى نبيند. به راستى چه كسى از خود چيزى دارد؟ چشم و گوش و اعضا و جوارح از اوست؛ قدرت و حيات و علم و صفات خوب، همه از او است، آمدن به عالم و رفتن به عالم ديگر و زمان اين آمدن و رفتن و چگونه بودن در آن عالم و... همه در يد قدرت آن يكتاى بى همتاست! با اين وجود اين همه طغيان و سركشى براى چيست؟ چرا انسانى اينچنين ناقص، بايد همه را مطيع و بنده خود بخواهد و طالب الوهيت بر ديگران باشد؟ چرا نبايد شاكر و بنده خداى تعالى بود؟

اجْتَباهُ؛ خداى تعلى ابراهيم‏عليه السلام را برگزيد و او را »مجتبى« ساخت ]و از تفرق و تفرقه به وحدت كشاندش.[ او خواست و خدا نيز «جمعيتش» بخشيد؛ جمعيت داشتن يعنى جمع و جور كردن خود و پرهيز از خيالات متشطط. اگر كسى بتواند چند دقيقه‏اى ذهن خود را از همه تخيلات خالى كند و به يك جا متوجه گردد، كار مهمى كرده است.

اگر كسى بخواهد به خود بپردازد بايد خود را جمع و جور كند. اين جمع و جور شدن و جمعيت يافتن به تدريج خيالات انسان را كم مى‏كند و او را سبك مى‏سازد و موجب مى‏شود نمازش را راحت بخواند. قيل و قال‏هاى صبح و شام و كرد و گفت‏هاى اين و آن، دشمن جمعيت حواس است، تازه براى آنها كه كسى اطرافشان نيست، واى به حال آنان كه جمعيتى اطراف خود دارند و گروهى را به دنبال خود مى‏كشند!

وَ هَداهُ إلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ؛ راه راست، راه بندگى خداست؛ «وَ أَنِ اعْبُدُوني هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ: مرا پرستش كنيد كه راه مستقيم همين است». (يس/61) سفارش همه پيامبران الهى و تاج افتخار آنها و همه بندگان صالح و ملائكه مقرب همين بوده و هست؛ «وَ إذْ قالَ اللَّهُ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنّاسِ اتَّخِذُوني وَ أُمِّيَ إلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ... ما قُلْتُ لَهُمْ إلاَّ ما أَمَرْتَني بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبّي وَ رَبَّكُمْ: آن گاه كه خدا فرمود: اى عيسى بن مريم آيا تو به مردم گفتى بجاى خدا، من و مادرم را به خدايى اختيار كنيد. گفت: منزهى تو... من چيزى جز آنچه مرا بدان مأمور كردى به آنها نگفتم. به آنها گفتم خداوندى را بپرستيد كه پروردگار من و پروردگار شماست». (مائده/116و117)

«لَنْ يَسْتَنْكِفَ الْمَسيحُ أَنْ يَكُونَ عَبْداً لِلَّهِ وَ لاَ الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ: مسيح هرگز ابا نداشت كه بنده خدا باشد و فرشتگان مقرب نيز ابايى ندارند».(نساء/172)

سعادت و افتخار هر كس در هر مقام و مرتبه و قبل از همه علما و بزرگان دين در بندگى پروردگار و خاكسارى آستان كبريائى او است كه هر كس بنده‏تر باشد نزد خدا و خلق محبوبتر است.

بارها گفته‏ايم كه مردم ايران و بلكه مردم همه دنيا به دنبال افراد صادق و باصفا هستند و آنها را دوست مى‏دارند. درست است كه قرآن كريم مى‏فرمايد: «أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ، ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنينَ» اما اين به آن معنا نيست كه انسانها بد خلق شده باشند. علت نادانى و بى‏ايمانى آنها تبعيت از افراد نادان و فاسق است، بى‏شك اگر رهبرانى دانا و مصلح و صادق جلودارشان شوند، گام در راه اصلاح مى‏گذارند و به سوى كمال رهسپار مى‏شوند مگر نبود امام خمينى‏رحمه الله كه مردم دنيا به سوى او متوجه شدند و در گوشه گوشه عالم او را به عنوان رهبرى صادق پذيرفتند؟

بندگى خداى تعالى اين است كه انسان از منيت و خوديت خود استعفا دهد و مبلغ پروردگار و احكام او شود، نه مبلغ خود! وظيفه همه ماست كه اگر انسان صادق و باصفايى يافتيم كه در پى كلاهبردارى و رياكارى نيست، زير بال و پرش را بگيريم، نه آنكه چون دلخواه ما نيست بر سرش بزنيم! نبايد اولين شرط تعريف و تأييد ديگران، حركت آنها در مسير اميال و سلايق ما باشد. مهم اين است كه شخص، بنده خدا باشد و مطابق دستورات پروردگار حركت كند، نه بنده و مطيع ما! من نمى‏گويم همه طلبه‏ها اما بسيارى از طلاب ما انسانهاى خوبى هستند و سعى مى‏كنند خوب باشند و راه خدا را در پيش گيرند. عده‏اى نيز آنها را قبول داشتند و پشت سرشان نماز مى‏خواندند. چرا بايد آنها را از مساجدشان بيرون كرد؟ آنها سر به كار خود داشتند و مشغول تبليغ دين خدا بودند و مى‏خواستند مردم را با خدا آشنا كنند، اين كار زشتى بود كه با وجود صدق و صفاى آنها و محبوبيتشان در ميان مردم، به بهانه‏هاى واهى و به دليل عدم حرف‏شنوى از جنابعالى كه صاحب پُستى هستى، او را اخراج كنى. تو كمى از آن پُست پايين بيا، از مركبت پياده شو، روى زمين بنشين، هم تو و هم او، همه از خاكيد. بگذاريد مردم استراحتى بكنند و نفسى به راحتى بكشند اين چه كارى است كه باز شهر را به هم بريزيد؟!

فعلاً عده‏اى اى به فلان طلبه اقتدا مى‏كنند اين چه كارى است كه او را بيرون كنيد و كس ديگرى را به جايش بياوريد؟ اگر پيش‏نماز زياد داريد آنها را به جاهاى ديگر بفرستيد. اين همه مسجد بى‏امام جماعت و روستاى فاقد مبلغ!

مردم مى‏فهمند و ملتفت مى‏شوند. اگر جرأت سخن گفتن ندارند يا تكليف همه مثل هم نيست، دليل نمى‏شود كه شما هر كارى مى‏خواهيد بكنيد. بنده خدا شويد؛ دنبال خدا برويد؛ راه خدا را انتخاب كنيد. اين دنيا مى‏گذرد. اين موقعيت مى‏گذرد. زمانى خواهد آمد كه اثرى از هيچ كدام ما نخواهد بود. گذشتگان ما رفتند، ما و شما نيز خواهيم رفت. ما مى‏مانيم و خداى خودمان و بايد در برابر او جوابگو باشيم!

مدتى اين مسجد را محاصره كرديد و آن اوضاع را درآورديد، چه نتيجه‏اى گرفتيد؟ چه استفاده‏اى از اين كارها برديد؟ آيا واقعاً اين كار بندگى خدا بود؟ عده‏اى در اينجا نماز مى‏خواندند و عزادارى مى‏كردند، گيرم كه كسى هم - به نظر شما - حرفهاى بدى زده، در حالى كه او هم هدفى جز خير و صلاح نداشته، نه مى‏خواست شهرت پيدا كند و نه در راديوهاى خارج مطرح شود، به او چه مربوط كه عده‏اى از سخنانش گل گرفتند؟ هدف او رضاى خدا بوده و هست. آيا اين درست است كه بياييد و به كسانى كه نماز مى‏خوانند و عزادارى مى‏كنند و دنبال خدا هستند و احكام خدا را ابلاغ مى‏كنند، تهمت بزنيد و آن اوضاع را درآوريد؟ كدام عاقل و منصفى اين كارها را مى‏پسندد؟ دست برداريد از اين كارها، شهر را به هم نريزيد. آشوب به پا نكنيد. اين شهر ساكت است و همه دنبال كار خود هستند. ما در اينجا تنها نصيحتى مى‏كنيم و نصيحت ما كارى به كسى ندارد. كدام وقت بوده كه بخاطر صحبتهاى ما مردم به خيابان بريزند و شعار بدهند و با ديگران در بيفتند؟ دوستان ما همه سر به جيب خود دارند و در پى عبوديت پروردگار هستند. ديديد كه با لطف خدا كارى از كسى برنيامد. ديگر راه نيفتيد در اين مسجد و آن مسجد، يكى يكى طلبه‏هاى ما را بيرون كنيد!


نوشته شده در تاريخ شنبه 1389/03/15 توسط مجتبی کارگر

بسمه تعالی

حمله ددمنشانه رژیم غاصب صهیونیستی به کاروان آزادی که حامل کمک‌های انسان‌ دوستانه مسلمانان و آزادگان حدود چهل کشور برای اهالی مظلوم و بی‌پناه غزّه بوده است، موجب تأسّف و تأثّر گردید. بر همه مسلمانان جهان و انسان‌های منصف و آزاداندیش و سازمان‌های بین‌المللی فرض است که این اقدام جنایتکارانه را محکوم نموده و مردم بی‌پناه و مظلوم غزّه را یاری نمایند.

سیّد علی محمّد دستغیب


نوشته شده در تاريخ شنبه 1389/03/15 توسط مجتبی کارگر

نوشته شده در تاريخ شنبه 1389/02/25 توسط مجتبی کارگر

شاگرد :
آيت الله شاه آبادى در مورد حضرت امام مى فرمودند: من شاگردى دارم به نام آقا روح الله كه اگر به او تنها چند دقيقه هم درس بدهم نمى گويد كم است و اگر چند ساعت هم درس بدهم نمى گويد كافى است .

تو كه در علم خود زبون باشى
عارف كردگار چون باشى


خبر از غيب
حجه الاسلام و المسلمين سيد محمد سجادى مى فرمودند: كه آن روزها ورود پول به عراق خيلى سخت بود يكى از علماى اصفهان گفت : من يك مبلغى آوردم شام و از طريق شام وارد بغداد شدم . در فردگاه ديدم همه جا را مى گردند. خيلى مضطرب و ناراحت شدم و متوسل به حضرت موسى بن جعفر (عليه السلام) شدم گفتم آقا! من اين مبلغ را دارم براى فرزند شما (حضرت امام) مى آورم و شما به دادم برسيد در اين حين يك شخصى از همان ايادى دولت عراق آمد و من را صدا كرد و مرخصم كرد.
بعد كه من وارد نجف شدم و خدمت امام شدم ، نشستم و سلام كردم ، امام تبسم كردند و فرمودند: شما در فرودگاه مسئله اى داشتيد و متوسل به موسى بن جعفر (عليه السلام) شديد.

غلام همت رندان بى سر و پايم

 

 

كه هر دو كون نيرزد پيششان يك كاه



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ جمعه 1389/01/20 توسط مجتبی کارگر

سؤالات روز چهاردهم ماه رمضان‏

 1 - من خيلى دوست دارم كه در ماه رمضان قرآن بخوانم و عبادت كنم ولى خواب زياد باعث مى‏شود تا اين فرصت را از دست بدهم و حوصله‏ام كم است لطفاً مرا راهنمايى كنيد.

 پيش از نماز در مسجد بياييد و قرآن بخوانيد.

 2 - آيا كسى كه مستحاضه است مى‏تواند تيمم كند و به مسجد يا حرم امامان برود؟

 اگر جهت غسل عذر دارد تيمم مى‏كند و صحيح است

ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

سؤالات روز ششم ماه رمضان مخصوص زنان‏

 

 1 - اگر كسى بخواهد از به دنيا آمدن بچه جلوگيرى كند و براى اين كار به پزشك مراجعه نموده و لوله‏هايش را ببندد كار حرامى كرده است؟

 جايز نيست.

 2 - اگر نامحرم ساعت يا حلقه مرا ببيند و طرف مقابل شيفته آن شود گناه كرده‏ام؟

 بلى و زينت نبايد ظاهر شود.

 3 - اگر زنى مدت حيضش 7 روز بوده و در ماه رمضان نيز مدت حيض را 7 روز قرار داده ولى در روز هفتم خونى نبيند آيا در روز هفتم كه روزه نگرفته بايد كفاره بدهد؟

 اگر شك داشته فقط قضا را بجا بياورد.

4 - ايام عادت من 8 روز است و روز سه‏شنبه آخر شعبان روز هفتم بود و شك كردم كه پاك شده‏ام يا نه؟ با توجه به اينكه بعضى مواقع بعد از غسل روز هفتم، روز هشتم را خون مى‏ديدم و يقين كامل نداشتم غسل نكردم و بعد معلوم شد كه روز چهارشنبه رمضان بوده است و ساعت نه صبح متوجه شدم كه پاك شده‏ام و ولى چهارشنبه را روزه نگرفتم و غسل را همان روز بجا آوردم آيا براى روز چهارشنبه بايد كفاره بدهم و معصيت كرده‏ام؟ اگر در غير رمضان اين مشكل پيش آمد وظيفه چيست؟

 روزه قضا دارد و احتياطاً كفاره هم بدهد.

 



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

1 - چرا هر سال در اول و آخر ماه رمضان حلول ماه رمضان و رؤيت ماه شوال را ساعت يازده شب اعلام مى‏دارند در حالى كه اگر ماه رؤيت شود همان اول غروب كه حدود ساعت 5 مى‏باشد ديده مى‏شود چرا علماء همان اول اعلام نمى‏كنند؟

 علت اين است كه افق‏ها متفاوت است و معمول علماء خود، ماه را رؤيت نمى‏كنند بلكه به خاطر كهولت سن، از افراد مورد اعتماد مى‏خواهند تا اگر ماه رؤيت شد به آنها اطلاع بدهند و در نتيجه براى بررسى نظرات آنها و استفتاء از دفاتر آنها احتياج به مقدارى وقت مى‏باشد تا پس از دانستن نظرات آنها و رسيدن به يقين در رؤيت ماه در افق‏هاى مختلف بتوان نظر به حلول ماه رمضان يا شوال داد.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

از نظر سلطنت طلبان، خط قرمز را شان و موقعیّت اجتماعی مشخّص می کند؛ یعنی اگر کسی به مقام ریاست و سلطنت رسید، دیگر نباید او را مورد بازخواست و یا نظارت قرار داد ؛همانگونه که بسیاری از ایرانیان به یاد دارند، شاهنشاه آریا مهر را در این اواخر (( خدایگان)) می خواندند



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

علی محبوب دلها و معشوق انسانهاست . چرا ؟ و در چه جهت ؟ فوق‏ العادگی علی در چيست كه عشقها را برانگيخته و دلها را به خود شيفته ‏ساخته و رنگ حيات جاودانی گرفته است و برای هميشه زنده است ؟



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

بسم الله الرحمن الرحیم

۷/۳/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ومتعنی بهدی  صالح لا استبدل به*وطریقه حق لا ازیغ عنها* وبنته رشد لا اشک فیها*وعمری ما کان عمری بذله فی طاعتک*فاذا کان عمری مرتعا لشیطان فاقبضنی الیک قبل ان یسیق مقتک الی*واویستحکم غضبک علی


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

بسم الله الرحمن الرحیم

۲۴/۲/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ومتعنی بهدی  صالح لا استبدل به*وطریقه حق لا ازیغ عنها* وبنته رشد لا اشک فیها*وعمری ما کان عمری بذله فی طاعتک*فاذا کان عمری مرتعا لشیطان فاقبضنی الیک قبل ان یسیق مقتک الی*واویستحکم غضبک علی.


نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

بسم الله الرحمن الرحیم

۱۷/۲/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ولا ترفعنی فی الناس درجه الا حططتنی عند نفسی مثلها*ولا تحدث لی عزا الا احدثت لی ذله  باطنه عند نفس بقدرها.

خدایا مرا در بین مردم رفعت درجه نده مگر اینکه به همان اندازه در نزد خودم کوچک باشم.

انسان وقتی در بین مردم مشهور میشود و برای وی احترام قائل هستد یا به واسطه جهات دینی یا به و واسطه ریاست و مقام و جهات مادی .قهرا پیش خودش فکر میکند ادم خوبی است



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

البته مخفی نماند که کلید مقامات بالاتر هم راضی بودن از خدای تعالی است و این یک چیزی است که به این زودی ها به طور كامل نصب كسی نمی شود انشاءالله سر نخ دستمان می آید، مقدار كمی نصیبمان می شود. ولی به نحو كامل که انسان در همه چیز رضای خدا را داشته باشد یک چیز آسانی نیست، اما خدا به هر كس که دنبالش باشد نصیب می كند.  از خدا بخواهید اگر اصرار كنید خدا عنایت می کند و به تدریج  نصیب می كند به تدریج از ائمه اطهار خواستن از خدای تعالی خواستن و دعا کردن موجب می شود رضایت خداوند نصیب انسان گردد.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

بسم الله الرحمن الرحيم

16/1/1389  

شرح دعايي مكارم الخلاق

اللهم صل علي محمد و آل محمد و نبهني بذكرك في اوقات غفله

خدايا مرا بياد خودت آگاه كن در اوقاتي كه غافل هستم

غفلت در مجموع دو قسم است. اول در اوقاتي كه انسان مبتلا به گناه مي شود (ترك واجت يا فعل حرام) غافل از خداي تعالي است از جهت اينكه از عذاب خدا تعالي غافل است در چنين موقع كه انسان از واجبات و محرمات غافل است و عمدا مرتكب گناه مي شود (اگر سهوا مرتكب شود گناه نيست چون نمي دانسته مثلا يه خيالش اين ظرف آب است بعد معلوم شد شراب بوده) و كسي اينچنين است و سهوا گناه مرتكب مي شود غافل نيست. كسي كه غمدا مرتكب گناه مي شود الان روي صراط نيست.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/18 توسط مجتبی کارگر

مردم ایران مردم خوبی هستند و امتحان خوبی داده اند و اگر به خاطر چیزهای فرعی نه اصولی به آنها نسبت ارتداد داده شود و یک دفعه اختلافات پیش بیاید، این کفران نعمت است که قهرا اگر یک همچین چیزی پیش بیاید باید پناه بر خدا منتظر یک بلاهای دیگری بود.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1389/01/11 توسط مجتبی کارگر

Read moreکسی که شرح صدر دارد، دلش می خواهد که به دیگران ایثار کند. شهدا اینطور بودند؛ حاضر بودند که خودشان کشته شوند ولی دیگران سالم باشند. حضرت امام حسین ع خون خودشان را هم دادند تا مردم را از گمراهی و حیرت بیرون آورند.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1389/01/05 توسط مجتبی کارگر

شرط هادى و راهبر، سعه صدر و قدرت تحمل است كه در عين اينكه همه مردم را مى‏خواهد به يك شاهراه هدايت كند توجه داشته باشد كه «الطرق الى اللَّه بعدد انفاس الخلائق»، توجه داشته باشد كه سبيل متفاوت است. همچو شخصى بهتر مى‏تواند مردم را هدايت كند، برخلاف اشخاص تنگ نظر و ضيق المشرب كه حتى در جزئيات زندگى مردم نيز مى‏خواهند دخالت كنند و تضييق به عمل آورند.

 



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1388/12/27 توسط مجتبی کارگر

این فتنه های اخیر مسجد را خدایتعالی به بهترین نحوی حلّ کرد و الحمد لله ضرر جانی متوجه کسی نشد از هر دو طرف. نه بنده کاره ای بودم و نه جنابعالی. شما اسباب را فراهم کردید و بقیه را به خدایتعالی سپردید؛ اسباب این بود که در مسجد بنشینید و زیارت عاشورا و قرآن بخوانید و مسجد را رها نکنید.



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1388/12/27 توسط مجتبی کارگر

البته این شخص اگر چه سنگی به امام پرتاب نکرد اما کاری کرد بسیار بدتر از آن؛ آیا نمی شد او را بازداشت کرد و زندانی نمود؟ اما با این همه به گواهی تاریخ امام ع جنبه غریب بودن او را در نظر گرفتند و به او احسان کردند هر چند می توانستند او را به اتهام جاسوس معاویه بودن و طرفدار دشمن بودن و ... بازداشت کنند.

WWW.BORHANN.IR


ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 1388/12/26 توسط مجتبی کارگر

نکته ایست که ازسابق یادم است که خصوصابرای نسل جوان خوب است : " یادم می آید مرجع عالیقدرآیت الله العظمی حاج سیدعلی محمددستغیب میفرمودند " درروایت است که هرکس گناهی مبتلاست ونمیتواند توبه ی واقعی کند یکسال هرروزسوره ی محمد ص رابخواندازبرکت این سوره ونورآقارسول الله ص موفق به توبه حقیقی وتقوای پایدار وثابت می شود

WWW.BORHANN.IR

نوشته شده در تاريخ جمعه 1388/12/21 توسط مجتبی کارگر

آن کسی که به پیامبر اکرم ص متّصل است دنبال ریاست طلبی نیست، دنبال این نیست که خودش بالا باید و دیگران ذلیل او شوند مثل شاه ایران.استقامت در راه دین خیلی ارزش دارد؛ نتیجه این استقامت این است که وقتی حضرت عزرائیل تشریف می آورند شیطان نمی تواند بر شما غلبه کند.

سردبیر برهان : به مناسبت تولد حضرت ختمی مرتبت محمد بن عبدالله، مرجع عالیقدر حضرت آیت الله دستغیب دیشب در مسجد قبا به ایراد سخنرانی پرداختند.معظم له در بخشی از بیاناتشان فرمودند : کسیکه قلبش به پیامبر اکرم ص متّصل باشد و سعی بکند که از سنّت ایشان بیرون نرود آتش فتنه ها او را نمی گیرد



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ جمعه 1388/12/21 توسط مجتبی کارگر

فقهاى جامع الشرايط از طرف معصومين نيابت در تمام امور شرعى و سياسى و اجتماعى دارند و تولى امور در غيبت كبرا موكول به آنان است. منصب ولایت به هیچ وجه از فقها ساقط نمی شود.

 

تشکیل دولت اسلامی بر فقیهان عادل واجب کفایی است. بنا بر این اگر یکی از فقیهان زمان به تشکیل حکومت توفیق یافت بر سایر فقها لازم است که از او پیروی کنند و چنانچه امر تشکیل دولت اسلامی جز با هماهنگی واجتماع همه آنها میسّر نشد بر همگی آنان واجب است که مجتمعا بر این امر اهتمام ورزیده در صدد تحقق آن برآیند. واگر این امر اصلا برای آنان امکان عملی نداشت منصب ولایت از آنان ساقط نمی شود. ص 33 از کتاب بیع امام خمینی اختیارات ولی فقیه



ادامه مطلب...
نوشته شده در تاريخ جمعه 1388/12/21 توسط مجتبی کارگر

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ

آپلود عکس

خرید اینترنتی

فال حافظ

قالب وبلاگ