پيشينه‏ى تاريخى و موقعيت جغرافيايى فدك

در زمان حضرت موسى عليه‏السلام مردى عابد و زاهد و متقى و دانشمند از خصصين آنحضرت بود و به او زاهد «ذرخا» مى‏گفتند. او صفات و فضائل حضرت محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله را از او مى‏شنيد، و در دعا و اورادش آنحضرت را ياد مى‏كرد. چون موسى عليه‏السلام از دنيا رفت آن مرد زاهد عبادت و رياضت خود را بيشتر كرد. او دائم به صحرا و بيابان مى‏رفت و خدا را عبادت مى‏كرد، تا به يك وادى بين مدينه و مصر رسيد كه آنجا را «مدائن الحكماء» مى‏گفتند و شتران حكماى مدينه در آنجا چرا مى‏كردند، و آن وادى نزديك مدينه بود و آب و درختى نداشت. چون ذرخا به آنجا رسيد خوشش آمد و در همانجا به عبادت مشغول شد و معبدى بنا نمود و چاه آبى كند و پيوسته به مقالات موسى عليه‏السلام و تلاوت تورات و مدح و صفات محمد صلى اللَّه عليه و آله و مهر و محبت على عليه‏السلام كه در تورات مى‏خواند مشغول بود و علم هشت افلاك و رمل دانيال نبى را نيكو مى‏دانست. گاهى در اسطرلاب نظر مى‏داد و حكم مى‏كرد. در آن مكان از اعجاز محمد و على صلوات‏اللَّه‏عليهما و حرمت ذرخاء عابد چشمه‏ى پر آبى پديدار شد، و او آن را حفر كرد تا آب آن زياد شد. در آنجا زرع و آبادانى بنا نهاد، و عمارت ساخت و آبادى هر روز زيادتر مى‏شد تا آنكه از طرف زاهدان و عابدان و قبايل و عشاير روى به وى نهادند و در آنجا باغها و بستانها ساختند، و خانه‏ها و عمارتها بنياد كردند، و در اندك زمانى هشت قريه‏ى آباد شد و مردم از هر سو مى‏آمدند و همچنان اضافه مى‏شدند. عمر زاهد به پايان رسيد در حالى كه فرزند و فرزند زادگان وى بسيار شده بودند. هنگام مرگ دستور داد تا صندوقچه‏اى از فولاد و قفل بى‏كليد و لوحى از طلا ساختند و با دست خويش وصيت نامه‏اى در آن لوح نوشت و آن را در آن صندوق نهاد و قفل بر او زد.

در زمان حضرت موسى عليه‏السلام مردى عابد و زاهد و متقى و دانشمند از خصصين آنحضرت بود و به او زاهد «ذرخا» مى‏گفتند. او صفات و فضائل حضرت محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله را از او مى‏شنيد، و در دعا و اورادش آنحضرت را ياد مى‏كرد.
چون موسى عليه‏السلام از دنيا رفت آن مرد زاهد عبادت و رياضت خود را بيشتر كرد. او دائم به صحرا و بيابان مى‏رفت و خدا را عبادت مى‏كرد، تا به يك وادى بين مدينه و مصر رسيد كه آنجا را «مدائن الحكماء» مى‏گفتند و شتران حكماى مدينه در آنجا چرا مى‏كردند، و آن وادى نزديك مدينه بود و آب و درختى نداشت.
چون ذرخا به آنجا رسيد خوشش آمد و در همانجا به عبادت مشغول شد و معبدى بنا نمود و چاه آبى كند و پيوسته به مقالات موسى عليه‏السلام و تلاوت تورات و مدح و صفات محمد صلى اللَّه عليه و آله و مهر و محبت على عليه‏السلام كه در تورات مى‏خواند مشغول بود و علم هشت افلاك و رمل دانيال نبى را نيكو مى‏دانست. گاهى در اسطرلاب نظر مى‏داد و حكم مى‏كرد. در آن مكان از اعجاز محمد و على صلوات‏اللَّه‏عليهما و حرمت ذرخاء عابد چشمه‏ى پر آبى پديدار شد، و او آن را حفر كرد تا آب آن زياد شد. در آنجا زرع و آبادانى بنا نهاد، و عمارت ساخت و آبادى هر روز زيادتر مى‏شد تا آنكه از طرف زاهدان و عابدان و قبايل و عشاير روى به وى نهادند و در آنجا باغها و بستانها ساختند، و خانه‏ها و عمارتها بنياد كردند، و در اندك زمانى هشت قريه‏ى آباد شد و مردم از هر سو مى‏آمدند و همچنان اضافه مى‏شدند.
عمر زاهد به پايان رسيد در حالى كه فرزند و فرزند زادگان وى بسيار شده بودند. هنگام مرگ دستور داد تا صندوقچه‏اى از فولاد و قفل بى‏كليد و لوحى از طلا ساختند و با دست خويش وصيت نامه‏اى در آن لوح نوشت و آن را در آن صندوق نهاد و قفل بر او زد.

مدتى اين مسجد را محاصره كرديد و آن اوضاع را درآورديد، چه نتيجه‏اى گرفتيد؟ چه استفاده‏اى از اين كارها برديد؟ آيا واقعاً اين كار بندگى خدا بود؟ عده‏اى در اينجا نماز مى‏خواندند و عزادارى مى‏كردند، گيرم كه كسى هم - به نظر شما - حرفهاى بدى زده، در حالى كه او هم هدفى جز خير و صلاح نداشته، نه مى‏خواست شهرت پيدا كند و نه در راديوهاى خارج مطرح شود، به او چه مربوط كه عده‏اى از سخنانش گل گرفتند؟

«إنَّ إبْراهيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنيفاً وَ لَمْ يَكُنْ مِنَ الْمُشْرِكينَ».(120)

«شاكِراً لِأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَ هَداهُ إلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ».(121)

«وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ إنَّهُ فِي اْلآخِرَةِ لَمِنَ الصّالِحينَ».(122)

«ثُمَّ أَوْحَيْنا إلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إبْراهيمَ حَنيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ».(123)

«ابراهيم امتى بود فرمانبردار خدا و به دور از هرگونه انحراف و هرگز به خداى يكتا شرك نورزيد».

«شاكر نعمتهاى خداوند بود، خدا او را برگزيد و به راه راست هدايتش كرد».

«و او را در دنيا نيكويى عطا كرديم و در آخرت در زمره صالحان و نيكان خواهد بود».

«سپس به تو وحى كرديم كه از آيين حنيف ابراهيم پيروى كن كه پاك و يكتاپرست بود و هرگز به خداى يكتا شرك نياورد».

اين آيات صفات مشخصه كسى است كه پرچمدار توحيد بود و خداوند به پيامبر اسلام دستور مى‏دهد كه از سنت و اصلى كه او تا آخر عمر پايبندش بود، پيروى كند. امام صادق‏عليه السلام مى‏فرمايند: ما و شيعيان ما هستيم كه ملت ابراهيم هستيم. اين صفات و خصوصيات لازمه همه كسانى است كه مى‏خواهند جامعه را به سوى وحدانيت خداى تعالى سوق دهند؛ كسانى كه دنباله‏رو انبياء هستند و دوست مى‏دارند فطرت اوليه انسانها را كه بر توحيد پروردگار قرار گرفته، بارور سازند و به اذن اللَّه مردم را به كمال نهايى هدايت كنند كه هدف خلقت انسان نيز جز اين نيست.

انسان زاده شده تا صفات خداى تعالى را كه به صورت بالقوه در او وجود دارد، به فعليت برساند و در اجتماع خود زندگى خداگونه‏اى داشته باشد و نشانه‏اى از خداگونگى خود بر جاى بگذارد و سپس حيات روحانى خويش را تا ابدالآباد، در جاى ديگر ادامه دهد. كسانى كه مى‏توانند انسانها را به چنين مرتبه‏اى سوق دهند «امت» نام دارند و حضرت ابراهيم‏عليه السلام يك امت بود. امت يعنى معلم انسان، يعنى راهبر به سوى پروردگار، يعنى كسى كه همه ابعاد وجودى افراد را داراست و مى‏تواند همه انسانها را در هر كجاى عالم و داراى هر سليقه و فرهنگ كه باشند، با ابعاد وجودى خود آشنا كند و به توحيد پروردگار برساند.

ويژگى‏هاى يك امت

قانِتاً لِلَّهِ؛ اولين خصوصيت يك معلم، رهبر، جلودار و امت، مطيع پروردگار بودن است؛ يعنى با ميل و رغبت و شوق و عشق، عَلَم بندگى پروردگار را در دست گرفته و نداى «أنا عَبدُكَ الضعيفُ الذليلُ الحَقيرُ المِسكينُ المُستَكين» سر داده.

با بندگان خدا نير فروتن و مهربان و بخشنده و دلسوز است و آنها را دوست مى‏دارد چرا كه خداوند بندگان خود را دوست مى‏دارد و نسبت به آنها مشفق و غفور و رئوف است.

خداى تعالى دژخيم بندگان خود نيست و دوست نمى‏دارد در عذاب مخلّد باشند، او مهربان و طالب هدايت آنهاست لكن آنها خود در اثر شهوت مال و جاه و شهرت، طوق بندگى او را پاره مى‏كنند و به زحمت مى‏افتند. اصولاً عذاب بر انسان عارضى است، نه اصلى.

كسى كه قرار است عنوان‏دار امت باشد به خوبى مى‏فهمد كه در هر حدى از كمال باشد باز هم خداوند غنى بالذات و بى نياز از او است. اگر ذره‏اى خود را ببيند، لحظاتى مى‏افتد، تا كى برخيزد و باز راه بيفتد! به همين جهت ذكر هميشگى پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله اين بود: «اللّهمّ لا تَكِلنى الى نَفسى طَرفَةَ عَينٍ: خدايا يك لحظه مرا به خودم وامگذار». (نهج الفصاحه، ص259)

اينگونه است بندگى خدا و رهيدن از دام بندگى نفس و هوا و شهوات. چنين كسانى صلاحيت امت بودن دارند و مى‏توانند مردم را با خدا آشنا سازند و همگان را بر محور توحيد جمع كنند.

حَنيفاً؛ بنده خدا - مخصوصاً آنكه جلودار و رهبر است - متمايل به چپ و راست نيست؛ يك راه را در پيش گرفته و آن هم راه مستقيم و به سوى بندگى خداست؛ «اليَمينُ و الشِمالُ مُضِلّة و الطريقُ الوُسطى هى الجادة: چپ و راست، گمراهى و راه ميانه، جاده مستقيم الهى است». (نهج البلاغه خطبه16)

نه دنيا را رها كرده و در گوشه انزوا به رهبانيت نشسته، نه حريصانه همه چيز را فداى دنيا ساخته بلكه از دنيا براى آخرت توشه مى‏گيرد و اين را راهى به سوى آن قرار مى‏دهد؛ «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ: بدينسان شما را امتى ميانه‏رو قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد».(بقره/143)

چنين كسى مى‏تواند خصوصيات زعامت اجتماع و خصوصيات بندگى خدا را همزمان حفظ كند؛ هم قادر است خود را در هر دو جهت دنيا و آخرت نگه دارد و هم مردم را.

وَ لَمْ يَكُنْ مِنَ الْمُشْرِكينَ؛ هيچ يك از ما چيزى از خود نداريم البته همه مختاريم و خود سعادت و شقاوت خويش را رقم مى‏زنيم اما تا عنايت و لطف و دستگيرى او نباشد، كسى به منزل هدايت بار نخواهد يافت لذا »من« گفتن در اين درگاه جايى ندارد؛ من عابدم، من عالمم، من مرجعم، من زعيمم و... اين اعتباريات، همه كالاى دكان دنيا و دورانداختنى است.

در طريقت تكيه بر تقوا و دانش كافريست / راهرو گر صد هنر دارد توكل بايدش

اين «من» بايد كنار رود تا خدا ظاهر شود. مهمترين بتى كه انسان را به شرك مى‏كشاند، بت نفس است و تفاوتى ميان صدر و ذيل و عالم و جاهل و حاكم و رعيت نيست. چه بسا صاحب منصبى، عده‏اى را به دنبال خود بكشاند و به جاى «من»، «ما» بگويد! اين «ما» نيز اگر در مقابل خدا باشد همان بت است. همه توجهات بايد به سوى خداى تعالى باشد و همگان تنها او را مدبر و همه كاره خود ببينند. از همين رو امام خمينى‏رحمه الله همواره در همه پيشامدها مردم را متوجه خدا مى‏كرد و پيروزى‏ها را به او نسبت مى‏داد. منيّتها بايد كنار روند. اين ديدگاه كه «اگر با من خوبى، پس خوبى» بايد زدوده شود و به جاى آن هر كس با خدا خوب باشد، همه قربانش روند. در اين صورت است كه انسان از شرك خارج شده، موحد مى‏گردد و مهار نفس خويش را در دست مى‏گيرد. چنين كسى مى‏فهمد كه اگر كمى پاى خود را پس و پيش بگذارد تنبيه مى‏شود و هر چه بزرگتر باشد، تنبيهش شديدتر مى‏شود تا آنكه مثل پيامبر و امام است بايد تاوان سنگين‏ترى براى لغزشهايش بپردازد. مگر نبود يعقوب نبى كه بخاطر ترك اولايى، مبتلا به فراغ يوسف شد و چهل سال گريه كرد؟ يا يوسف كه به جهت استغاثه به غير خدا، هفت سال در زندان گرفتار شد يا يونس در شكم ماهى!

شاكِراً لِأَنْعُمِهِ؛ آنكه خود و همه چيز خود را از خدا مى‏بيند، ديگر به غير خدا تكيه نمى‏كند و از ثنا و سپاس پروردگار خود غفلت نمى‏ورزد. علامت تكيه بر خدا داشتن اين است كه اگر صبح كند و مردم همه دوستش بدارند و مدحش كنند و شب كند و همه دشمنش بدارند و ناسزايش گويند، در نظرش يكسان است. نه در هنگام اقبال مردم، باد مى‏كند و در در وقت اعراض آنها قهر. در اين صورت است كه به تعبير امام باقرعليه السلام دوست و ولى ائمه اطهارعليهم السلام مى‏شود پا جاى پاى آنها مى‏گذارد و مَثَل و نمونه آنها مى‏گردد.

شرط شاكربودن اين است كه انسان از خود چيزى نبيند. به راستى چه كسى از خود چيزى دارد؟ چشم و گوش و اعضا و جوارح از اوست؛ قدرت و حيات و علم و صفات خوب، همه از او است، آمدن به عالم و رفتن به عالم ديگر و زمان اين آمدن و رفتن و چگونه بودن در آن عالم و... همه در يد قدرت آن يكتاى بى همتاست! با اين وجود اين همه طغيان و سركشى براى چيست؟ چرا انسانى اينچنين ناقص، بايد همه را مطيع و بنده خود بخواهد و طالب الوهيت بر ديگران باشد؟ چرا نبايد شاكر و بنده خداى تعالى بود؟

اجْتَباهُ؛ خداى تعلى ابراهيم‏عليه السلام را برگزيد و او را »مجتبى« ساخت ]و از تفرق و تفرقه به وحدت كشاندش.[ او خواست و خدا نيز «جمعيتش» بخشيد؛ جمعيت داشتن يعنى جمع و جور كردن خود و پرهيز از خيالات متشطط. اگر كسى بتواند چند دقيقه‏اى ذهن خود را از همه تخيلات خالى كند و به يك جا متوجه گردد، كار مهمى كرده است.

اگر كسى بخواهد به خود بپردازد بايد خود را جمع و جور كند. اين جمع و جور شدن و جمعيت يافتن به تدريج خيالات انسان را كم مى‏كند و او را سبك مى‏سازد و موجب مى‏شود نمازش را راحت بخواند. قيل و قال‏هاى صبح و شام و كرد و گفت‏هاى اين و آن، دشمن جمعيت حواس است، تازه براى آنها كه كسى اطرافشان نيست، واى به حال آنان كه جمعيتى اطراف خود دارند و گروهى را به دنبال خود مى‏كشند!

وَ هَداهُ إلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ؛ راه راست، راه بندگى خداست؛ «وَ أَنِ اعْبُدُوني هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ: مرا پرستش كنيد كه راه مستقيم همين است». (يس/61) سفارش همه پيامبران الهى و تاج افتخار آنها و همه بندگان صالح و ملائكه مقرب همين بوده و هست؛ «وَ إذْ قالَ اللَّهُ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنّاسِ اتَّخِذُوني وَ أُمِّيَ إلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ... ما قُلْتُ لَهُمْ إلاَّ ما أَمَرْتَني بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبّي وَ رَبَّكُمْ: آن گاه كه خدا فرمود: اى عيسى بن مريم آيا تو به مردم گفتى بجاى خدا، من و مادرم را به خدايى اختيار كنيد. گفت: منزهى تو... من چيزى جز آنچه مرا بدان مأمور كردى به آنها نگفتم. به آنها گفتم خداوندى را بپرستيد كه پروردگار من و پروردگار شماست». (مائده/116و117)

«لَنْ يَسْتَنْكِفَ الْمَسيحُ أَنْ يَكُونَ عَبْداً لِلَّهِ وَ لاَ الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ: مسيح هرگز ابا نداشت كه بنده خدا باشد و فرشتگان مقرب نيز ابايى ندارند».(نساء/172)

سعادت و افتخار هر كس در هر مقام و مرتبه و قبل از همه علما و بزرگان دين در بندگى پروردگار و خاكسارى آستان كبريائى او است كه هر كس بنده‏تر باشد نزد خدا و خلق محبوبتر است.

بارها گفته‏ايم كه مردم ايران و بلكه مردم همه دنيا به دنبال افراد صادق و باصفا هستند و آنها را دوست مى‏دارند. درست است كه قرآن كريم مى‏فرمايد: «أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ، ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنينَ» اما اين به آن معنا نيست كه انسانها بد خلق شده باشند. علت نادانى و بى‏ايمانى آنها تبعيت از افراد نادان و فاسق است، بى‏شك اگر رهبرانى دانا و مصلح و صادق جلودارشان شوند، گام در راه اصلاح مى‏گذارند و به سوى كمال رهسپار مى‏شوند مگر نبود امام خمينى‏رحمه الله كه مردم دنيا به سوى او متوجه شدند و در گوشه گوشه عالم او را به عنوان رهبرى صادق پذيرفتند؟

بندگى خداى تعالى اين است كه انسان از منيت و خوديت خود استعفا دهد و مبلغ پروردگار و احكام او شود، نه مبلغ خود! وظيفه همه ماست كه اگر انسان صادق و باصفايى يافتيم كه در پى كلاهبردارى و رياكارى نيست، زير بال و پرش را بگيريم، نه آنكه چون دلخواه ما نيست بر سرش بزنيم! نبايد اولين شرط تعريف و تأييد ديگران، حركت آنها در مسير اميال و سلايق ما باشد. مهم اين است كه شخص، بنده خدا باشد و مطابق دستورات پروردگار حركت كند، نه بنده و مطيع ما! من نمى‏گويم همه طلبه‏ها اما بسيارى از طلاب ما انسانهاى خوبى هستند و سعى مى‏كنند خوب باشند و راه خدا را در پيش گيرند. عده‏اى نيز آنها را قبول داشتند و پشت سرشان نماز مى‏خواندند. چرا بايد آنها را از مساجدشان بيرون كرد؟ آنها سر به كار خود داشتند و مشغول تبليغ دين خدا بودند و مى‏خواستند مردم را با خدا آشنا كنند، اين كار زشتى بود كه با وجود صدق و صفاى آنها و محبوبيتشان در ميان مردم، به بهانه‏هاى واهى و به دليل عدم حرف‏شنوى از جنابعالى كه صاحب پُستى هستى، او را اخراج كنى. تو كمى از آن پُست پايين بيا، از مركبت پياده شو، روى زمين بنشين، هم تو و هم او، همه از خاكيد. بگذاريد مردم استراحتى بكنند و نفسى به راحتى بكشند اين چه كارى است كه باز شهر را به هم بريزيد؟!

فعلاً عده‏اى اى به فلان طلبه اقتدا مى‏كنند اين چه كارى است كه او را بيرون كنيد و كس ديگرى را به جايش بياوريد؟ اگر پيش‏نماز زياد داريد آنها را به جاهاى ديگر بفرستيد. اين همه مسجد بى‏امام جماعت و روستاى فاقد مبلغ!

مردم مى‏فهمند و ملتفت مى‏شوند. اگر جرأت سخن گفتن ندارند يا تكليف همه مثل هم نيست، دليل نمى‏شود كه شما هر كارى مى‏خواهيد بكنيد. بنده خدا شويد؛ دنبال خدا برويد؛ راه خدا را انتخاب كنيد. اين دنيا مى‏گذرد. اين موقعيت مى‏گذرد. زمانى خواهد آمد كه اثرى از هيچ كدام ما نخواهد بود. گذشتگان ما رفتند، ما و شما نيز خواهيم رفت. ما مى‏مانيم و خداى خودمان و بايد در برابر او جوابگو باشيم!

مدتى اين مسجد را محاصره كرديد و آن اوضاع را درآورديد، چه نتيجه‏اى گرفتيد؟ چه استفاده‏اى از اين كارها برديد؟ آيا واقعاً اين كار بندگى خدا بود؟ عده‏اى در اينجا نماز مى‏خواندند و عزادارى مى‏كردند، گيرم كه كسى هم - به نظر شما - حرفهاى بدى زده، در حالى كه او هم هدفى جز خير و صلاح نداشته، نه مى‏خواست شهرت پيدا كند و نه در راديوهاى خارج مطرح شود، به او چه مربوط كه عده‏اى از سخنانش گل گرفتند؟ هدف او رضاى خدا بوده و هست. آيا اين درست است كه بياييد و به كسانى كه نماز مى‏خوانند و عزادارى مى‏كنند و دنبال خدا هستند و احكام خدا را ابلاغ مى‏كنند، تهمت بزنيد و آن اوضاع را درآوريد؟ كدام عاقل و منصفى اين كارها را مى‏پسندد؟ دست برداريد از اين كارها، شهر را به هم نريزيد. آشوب به پا نكنيد. اين شهر ساكت است و همه دنبال كار خود هستند. ما در اينجا تنها نصيحتى مى‏كنيم و نصيحت ما كارى به كسى ندارد. كدام وقت بوده كه بخاطر صحبتهاى ما مردم به خيابان بريزند و شعار بدهند و با ديگران در بيفتند؟ دوستان ما همه سر به جيب خود دارند و در پى عبوديت پروردگار هستند. ديديد كه با لطف خدا كارى از كسى برنيامد. ديگر راه نيفتيد در اين مسجد و آن مسجد، يكى يكى طلبه‏هاى ما را بيرون كنيد!

بسمه تعالی

حمله ددمنشانه رژیم غاصب صهیونیستی به کاروان آزادی که حامل کمک‌های انسان‌ دوستانه مسلمانان و آزادگان حدود چهل کشور برای اهالی مظلوم و بی‌پناه غزّه بوده است، موجب تأسّف و تأثّر گردید. بر همه مسلمانان جهان و انسان‌های منصف و آزاداندیش و سازمان‌های بین‌المللی فرض است که این اقدام جنایتکارانه را محکوم نموده و مردم بی‌پناه و مظلوم غزّه را یاری نمایند.

سیّد علی محمّد دستغیب

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1385.08.29.mp3

جلسه دوم

جلسه سوم

جلسه چهارم

جلسه 5

جلسه6

جلسه7

جلسه8

جلسه9

جلسجلسه1ه10

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1386.02.17.mp3

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1386.02.24.mp3

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1386.03.07.mp3

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1386.08.28.mp3

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://alnoor.persiangig.com/audio/1386.09.05.mp3

شاگرد :
آيت الله شاه آبادى در مورد حضرت امام مى فرمودند: من شاگردى دارم به نام آقا روح الله كه اگر به او تنها چند دقيقه هم درس بدهم نمى گويد كم است و اگر چند ساعت هم درس بدهم نمى گويد كافى است .

خبر از غيب
حجه الاسلام و المسلمين سيد محمد سجادى مى فرمودند: كه آن روزها ورود پول به عراق خيلى سخت بود يكى از علماى اصفهان گفت : من يك مبلغى آوردم شام و از طريق شام وارد بغداد شدم . در فردگاه ديدم همه جا را مى گردند. خيلى مضطرب و ناراحت شدم و متوسل به حضرت موسى بن جعفر (عليه السلام) شدم گفتم آقا! من اين مبلغ را دارم براى فرزند شما (حضرت امام) مى آورم و شما به دادم برسيد در اين حين يك شخصى از همان ايادى دولت عراق آمد و من را صدا كرد و مرخصم كرد.
بعد كه من وارد نجف شدم و خدمت امام شدم ، نشستم و سلام كردم ، امام تبسم كردند و فرمودند: شما در فرودگاه مسئله اى داشتيد و متوسل به موسى بن جعفر (عليه السلام) شديد.

سؤالات روز چهاردهم ماه رمضان‏

 1 - من خيلى دوست دارم كه در ماه رمضان قرآن بخوانم و عبادت كنم ولى خواب زياد باعث مى‏شود تا اين فرصت را از دست بدهم و حوصله‏ام كم است لطفاً مرا راهنمايى كنيد.

 پيش از نماز در مسجد بياييد و قرآن بخوانيد.

 2 - آيا كسى كه مستحاضه است مى‏تواند تيمم كند و به مسجد يا حرم امامان برود؟

سؤالات روز ششم ماه رمضان مخصوص زنان‏

 1 - اگر كسى بخواهد از به دنيا آمدن بچه جلوگيرى كند و براى اين كار به پزشك مراجعه نموده و لوله‏هايش را ببندد كار حرامى كرده است؟

 جايز نيست.

 2 - اگر نامحرم ساعت يا حلقه مرا ببيند و طرف مقابل شيفته آن شود گناه كرده‏ام؟

 بلى و زينت نبايد ظاهر شود.

 3 - اگر زنى مدت حيضش 7 روز بوده و در ماه رمضان نيز مدت حيض را 7 روز قرار داده ولى در روز هفتم خونى نبيند آيا در روز هفتم كه روزه نگرفته بايد كفاره بدهد؟

 اگر شك داشته فقط قضا را بجا بياورد.

4 - ايام عادت من 8 روز است و روز سه‏شنبه آخر شعبان روز هفتم بود و شك كردم كه پاك شده‏ام يا نه؟ با توجه به اينكه بعضى مواقع بعد از غسل روز هفتم، روز هشتم را خون مى‏ديدم و يقين كامل نداشتم غسل نكردم و بعد معلوم شد كه روز چهارشنبه رمضان بوده است و ساعت نه صبح متوجه شدم كه پاك شده‏ام و ولى چهارشنبه را روزه نگرفتم و غسل را همان روز بجا آوردم آيا براى روز چهارشنبه بايد كفاره بدهم و معصيت كرده‏ام؟ اگر در غير رمضان اين مشكل پيش آمد وظيفه چيست؟

 روزه قضا دارد و احتياطاً كفاره هم بدهد.

1 - چرا هر سال در اول و آخر ماه رمضان حلول ماه رمضان و رؤيت ماه شوال را ساعت يازده شب اعلام مى‏دارند در حالى كه اگر ماه رؤيت شود همان اول غروب كه حدود ساعت 5 مى‏باشد ديده مى‏شود چرا علماء همان اول اعلام نمى‏كنند؟

 علت اين است كه افق‏ها متفاوت است و معمول علماء خود، ماه را رؤيت نمى‏كنند بلكه به خاطر كهولت سن، از افراد مورد اعتماد مى‏خواهند تا اگر ماه رؤيت شد به آنها اطلاع بدهند و در نتيجه براى بررسى نظرات آنها و استفتاء از دفاتر آنها احتياج به مقدارى وقت مى‏باشد تا پس از دانستن نظرات آنها و رسيدن به يقين در رؤيت ماه در افق‏هاى مختلف بتوان نظر به حلول ماه رمضان يا شوال داد.

از نظر سلطنت طلبان، خط قرمز را شان و موقعیّت اجتماعی مشخّص می کند؛ یعنی اگر کسی به مقام ریاست و سلطنت رسید، دیگر نباید او را مورد بازخواست و یا نظارت قرار داد ؛همانگونه که بسیاری از ایرانیان به یاد دارند، شاهنشاه آریا مهر را در این اواخر (( خدایگان)) می خواندند

علی محبوب دلها و معشوق انسانهاست . چرا ؟ و در چه جهت ؟ فوق‏ العادگی علی در چيست كه عشقها را برانگيخته و دلها را به خود شيفته ‏ساخته و رنگ حيات جاودانی گرفته است و برای هميشه زنده است ؟

بسم الله الرحمن الرحیم

۷/۳/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ومتعنی بهدی  صالح لا استبدل به*وطریقه حق لا ازیغ عنها* وبنته رشد لا اشک فیها*وعمری ما کان عمری بذله فی طاعتک*فاذا کان عمری مرتعا لشیطان فاقبضنی الیک قبل ان یسیق مقتک الی*واویستحکم غضبک علی

بسم الله الرحمن الرحیم

۲۴/۲/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ومتعنی بهدی  صالح لا استبدل به*وطریقه حق لا ازیغ عنها* وبنته رشد لا اشک فیها*وعمری ما کان عمری بذله فی طاعتک*فاذا کان عمری مرتعا لشیطان فاقبضنی الیک قبل ان یسیق مقتک الی*واویستحکم غضبک علی.

بسم الله الرحمن الرحیم

۱۷/۲/۱۳۸۶

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ولا ترفعنی فی الناس درجه الا حططتنی عند نفسی مثلها*ولا تحدث لی عزا الا احدثت لی ذله  باطنه عند نفس بقدرها.

خدایا مرا در بین مردم رفعت درجه نده مگر اینکه به همان اندازه در نزد خودم کوچک باشم.

انسان وقتی در بین مردم مشهور میشود و برای وی احترام قائل هستد یا به واسطه جهات دینی یا به و واسطه ریاست و مقام و جهات مادی .قهرا پیش خودش فکر میکند ادم خوبی است

البته مخفی نماند که کلید مقامات بالاتر هم راضی بودن از خدای تعالی است و این یک چیزی است که به این زودی ها به طور كامل نصب كسی نمی شود انشاءالله سر نخ دستمان می آید، مقدار كمی نصیبمان می شود. ولی به نحو كامل که انسان در همه چیز رضای خدا را داشته باشد یک چیز آسانی نیست، اما خدا به هر كس که دنبالش باشد نصیب می كند.  از خدا بخواهید اگر اصرار كنید خدا عنایت می کند و به تدریج  نصیب می كند به تدریج از ائمه اطهار خواستن از خدای تعالی خواستن و دعا کردن موجب می شود رضایت خداوند نصیب انسان گردد.

بسم الله الرحمن الرحيم

16/1/1389  

شرح دعايي مكارم الخلاق

اللهم صل علي محمد و آل محمد و نبهني بذكرك في اوقات غفله

خدايا مرا بياد خودت آگاه كن در اوقاتي كه غافل هستم

غفلت در مجموع دو قسم است. اول در اوقاتي كه انسان مبتلا به گناه مي شود (ترك واجت يا فعل حرام) غافل از خداي تعالي است از جهت اينكه از عذاب خدا تعالي غافل است در چنين موقع كه انسان از واجبات و محرمات غافل است و عمدا مرتكب گناه مي شود (اگر سهوا مرتكب شود گناه نيست چون نمي دانسته مثلا يه خيالش اين ظرف آب است بعد معلوم شد شراب بوده) و كسي اينچنين است و سهوا گناه مرتكب مي شود غافل نيست. كسي كه غمدا مرتكب گناه مي شود الان روي صراط نيست.

مردم ایران مردم خوبی هستند و امتحان خوبی داده اند و اگر به خاطر چیزهای فرعی نه اصولی به آنها نسبت ارتداد داده شود و یک دفعه اختلافات پیش بیاید، این کفران نعمت است که قهرا اگر یک همچین چیزی پیش بیاید باید پناه بر خدا منتظر یک بلاهای دیگری بود.

کسی که شرح صدر دارد، دلش می خواهد که به دیگران ایثار کند. شهدا اینطور بودند؛ حاضر بودند که خودشان کشته شوند ولی دیگران سالم باشند. حضرت امام حسین ع خون خودشان را هم دادند تا مردم را از گمراهی و حیرت بیرون آورند.

شرط هادى و راهبر، سعه صدر و قدرت تحمل است كه در عين اينكه همه مردم را مى‏خواهد به يك شاهراه هدايت كند توجه داشته باشد كه «الطرق الى اللَّه بعدد انفاس الخلائق»، توجه داشته باشد كه سبيل متفاوت است. همچو شخصى بهتر مى‏تواند مردم را هدايت كند، برخلاف اشخاص تنگ نظر و ضيق المشرب كه حتى در جزئيات زندگى مردم نيز مى‏خواهند دخالت كنند و تضييق به عمل آورند.

این فتنه های اخیر مسجد را خدایتعالی به بهترین نحوی حلّ کرد و الحمد لله ضرر جانی متوجه کسی نشد از هر دو طرف. نه بنده کاره ای بودم و نه جنابعالی. شما اسباب را فراهم کردید و بقیه را به خدایتعالی سپردید؛ اسباب این بود که در مسجد بنشینید و زیارت عاشورا و قرآن بخوانید و مسجد را رها نکنید.

البته این شخص اگر چه سنگی به امام پرتاب نکرد اما کاری کرد بسیار بدتر از آن؛ آیا نمی شد او را بازداشت کرد و زندانی نمود؟ اما با این همه به گواهی تاریخ امام ع جنبه غریب بودن او را در نظر گرفتند و به او احسان کردند هر چند می توانستند او را به اتهام جاسوس معاویه بودن و طرفدار دشمن بودن و ... بازداشت کنند.

آن کسی که به پیامبر اکرم ص متّصل است دنبال ریاست طلبی نیست، دنبال این نیست که خودش بالا باید و دیگران ذلیل او شوند مثل شاه ایران.استقامت در راه دین خیلی ارزش دارد؛ نتیجه این استقامت این است که وقتی حضرت عزرائیل تشریف می آورند شیطان نمی تواند بر شما غلبه کند.

سردبیر برهان : به مناسبت تولد حضرت ختمی مرتبت محمد بن عبدالله، مرجع عالیقدر حضرت آیت الله دستغیب دیشب در مسجد قبا به ایراد سخنرانی پرداختند.معظم له در بخشی از بیاناتشان فرمودند : کسیکه قلبش به پیامبر اکرم ص متّصل باشد و سعی بکند که از سنّت ایشان بیرون نرود آتش فتنه ها او را نمی گیرد

فقهاى جامع الشرايط از طرف معصومين نيابت در تمام امور شرعى و سياسى و اجتماعى دارند و تولى امور در غيبت كبرا موكول به آنان است. منصب ولایت به هیچ وجه از فقها ساقط نمی شود.

تشکیل دولت اسلامی بر فقیهان عادل واجب کفایی است. بنا بر این اگر یکی از فقیهان زمان به تشکیل حکومت توفیق یافت بر سایر فقها لازم است که از او پیروی کنند و چنانچه امر تشکیل دولت اسلامی جز با هماهنگی واجتماع همه آنها میسّر نشد بر همگی آنان واجب است که مجتمعا بر این امر اهتمام ورزیده در صدد تحقق آن برآیند. واگر این امر اصلا برای آنان امکان عملی نداشت منصب ولایت از آنان ساقط نمی شود. ص 33 از کتاب بیع امام خمینی اختیارات ولی فقیه

آیت الله دستغیب : شخصی که پا روی واقعیات گذاشت و به دنبال فطرت خدایی خودش نبود، یک همچین شخصی از انجام دادن هیچ عملی ترس ندارد حتی اگر به اسم دین باشد؛ مثل معاویه که در کنار قبر پیامبر ص از ایشان عذر خواهی کرد که فرزندش موسی بن جعفر ع بین امت اسلام اختلاف انداخته است.

مردم حق دارند به طور مسالمت‌آمیز و با حفظ آرامش و بدون این که مخل به مبانی اسلام باشد، راهپیمایی و اعتراض نمایند و هیچ کس حقّ منع مردم از این حقّ قانونی‌شان را ندارد.و چنانچه افرادی به صورت غیر قانونی به این گونه تجمّعات حمله کنند و شرکت کنندگان را مورد ضرب و شتم قرار دهند و یا برای مردم ایجاد رعب و وحشت نمایند، مصداق محارب می‌باشند و مردم می‌توانند برای حفظ جان، از خود دفاع نمایند.

اگر کسی به عنوان اعتراض به حق از دست رفته خود(ولو به حساب خودش) اعتراض کند، نه در مقام اینکه بخواهد مثلاً کسی را بکشد یا مال کسی را ببرد و یا براندازی کند؛ در مقام دفاع از خودش برآید و از خود دفاع کند این  را نباید گفت جزء محارب است.

http://marajetaghlid.blogfa.com

 http://www.oncbakhoda.blogfa.com/

http://contrast1.blogfa.com/

http://dalilehagh.blogfa.com/

http://masjed-qoba.blogfa.com

http://mojtabakargar.blogfa.com/

http://www.majnoneyazdi.blogfa.com/

http://marjaesabz.com/

http://shahidmehraab.blogfa.com/

http://www.sh-dastgheib.blogfa.com/

http://www.ensafeman.blogfa.com/

http://akssabz.blogfa.com/

http://nazirehagh.blogfa.com/

http://dastgheib.tk/

http://www.ensafema.persianblog.ir/

http://www.lesanesedgh.mihanblog.com/

www.dastgheib.ir

Powered By
  BLOGFA.COM